2005 yılının bahar aylarında, Almanya’nın Hamburg kenti biyolojik bir fenomenden çok güya eski bir lanetin tesirine girmiş üzere sarsıldı. Kentin Altona bölgesindeki göletlerde yaşayan binlerce kurbağa, nedeni bilinmeyen bir biçimde patlamaya başladı. Görgü şahitlerinin ve o devirdeki haberlerin aktardığı ayrıntılar dehşet vericiydi: Hayvanlar bir plaj topu üzere olağan boyutlarının üç katından fazla şişiyor, akabinde büyük bir gürültüyle patlayarak iç organlarını bir metre uzağa fırlatıyordu.

Yerel bir veteriner olan Otto Horst, o günlerde durumu “Yerde sürünen hayvanların birdenbire balon üzere şişip infilak ettiğini görüyorsunuz” kelamlarıyla anlatırken, hayatı boyunca bu türlü bir şeye şahit olmadığını itiraf ediyordu.

Olayın merkezindeki su birikintisi kısa müddette “Ölüm Göleti” olarak anılmaya başlandı ve bölge halkı ortasında büyük bir panik oluştu. Çocukların gölete yaklaşması yasaklanırken, komplo teorileri de gecikmedi. Kimileri Güney Amerika kökenli yarış atlarından yayılan gizemli bir virüsün buna neden olduğunu argüman ediyordu. Üstelik olay yalnızca Almanya ile sonlu kalmadı. Sonun çabucak ötesinde, Danimarka’nın Jutland bölgesinde de benzeri olaylar bildirilince bilim dünyası bu tuhaf düğümü çözmek için kollarını sıvadı.

Kurnaz bir avcı ve savunma düzeneğinin acı sonu

İlk başlarda bilim insanları suyun kalitesinden kuşku duydu, lakin yapılan testlerde ne bir virüse ne de bir mantar enfeksiyonuna rastlandı. Hatta birtakım uzmanlar, olayın medya tarafından abartıldığını ve Ezop Masalları’ndaki öküz kadar şişmek isteyen kurbağa kıssasına benzediğini söyleyerek kuşkuyla yaklaştı. Fakat Alman herpetolog Frank Mutschmann, topladığı meyyit ve canlı örnekleri Berlin’deki laboratuvarına götürdüğünde gerçeği ortaya çıkardı. Yapılan otopopsilerde, kurbağaların sırtında neredeyse cerrahi bir hassasiyetle açılmış dairesel yarıklar tespit edildi. Bu izler tek bir faili işaret ediyordu: Son derece zeki ve bir o kadar acımasız kargalar.

Kargaların bu kurbağaların derisinin zehirli olduğunu bildiği, lakin karaciğerin hem zehirsiz hem de besleyici bir kesim olduğunu keşfettiği anlaşıldı. Kuşlar, kurbağayı bir cerrah üzere deşip karaciğerini çıkarıp yiyordu. İşin trajik kısmı ise kurbağanın hayati bir organı gitmiş olsa da o an ölmüyor olmasıydı. Hayvan, hücuma uğradığını fark ettiği anda doğal bir savunma sistemi olarak kendini şişirmeye başlıyor. Lakin karaciğeri olmayan kurbağanın bedeninde organları tutacak bir diyafram yahut kaburga yapısı bulunmadığı için akciğerler denetimsizce genleşip yırtılıyordu. Sonuçta kurbağanın iç basıncı o kadar yükseliyordu ki, hayvan tam manasıyla infilak ediyordu.

Aradan geçen yirmi yılı aşkın müddette bu olay, zooloji tarihinin en tuhaf notlarından biri olarak kaldı. Bugün o göletlerin etrafında yürürken duyacağınız ani bir patlama sesi, tahminen de kurnaz bir karganın öğlen yemeğinin akabinde kurbağanın çaresizce şişmesiyle sonuçlanan o acıklı tablonun habercisi olabilir…