Doğa bazen en büyüleyici görünümlerini, hayatta kalınması imkansız olan noktaların tam ortasına yerleştirir. Tanzanya’nın kuzey topraklarında, kan kırmızısı sularıyla gökyüzünü bir ayna üzere yansıtan göl, birinci bakışta bir yeryüzü cenneti hissi uyandırıyor.
Ancak bu kızıl hoşluğun kıyılarında vakit zaman rastlanan ve taştan birer heykele benzeyen hayvan kalıntıları, gerçekte buranın bir “ölüm tuzağı” olduğunu hatırlatıyor. Yıllar evvel bir fotoğrafçının objektifinden çıkan siyah-beyaz kareler, dünyaya bu bölgenin yalnızca bir görünüm değil, tıpkı vakitte kusursuz birer mumya üreten bir laboratuvar olduğunu kanıtladı.
Bölgedeki Ol Doinyo Lengai yanardağından gelen mineral zengini yeraltı suları, bu gölün kimyasını bildiğimiz tüm su birikintilerinden ayırıyor. Ekvatorun yakıcı güneşi altında su süratle buharlaştığında, geriye sodyum ve kalsiyum karbonatın en ağır hali kalır. O denli ki, suyun sıcaklığı kimi vakit 60 dereceye kadar yükselirken, kimyasal yapısı da çamaşır suyuna yakın bir yakıcılığa (pH 12) ulaşıyor. Bu şartlar, göle temas eden rastgele bir canlının saniyeler içinde ağır hasar alması için kâfi.
Taşa dönüşme efsanesinin bilimsel art planı
Gölün ismini aldığı “natron” hususu, tesadüf değil; antik Mısırlılar bu mineral karışımını ölülerini sonsuzluğa hazırlamak, yani mumyalamak için kullandı. Göl sularına ezkaza düşen kuşlar yahut yarasalar, yüksek sodyum oranı nedeniyle bedenlerindeki tüm nemi kaybeder. Akabinde mineraller deri ve dokular üzerinde birikerek sertleşir, canlıyı adeta kalsiyumdan bir zırhın içine hapseder. Kıyıda bulunan o donmuş pozdaki hayvanlar aslında suda hayatını kaybettikten sonra buharlaşma ve kuruma yoluyla günümüzdeki hallerini aldı. Bu kalsifiye kalıntılar, suyun üzerindeki aldatıcı yansımaların bedelini hayatıyla ödeyen göçmen kuşların son izleridir.
Bu kadar ekstrem bir ortamda dahi hayatın büsbütün bittiğini söylemek yanlışsız değil. Göle kızıl rengini veren mikroorganizmalar, burada itimatla üreyen flamingoların en değerli besin kaynağı. Yırtıcıların ayak basamadığı bu yakıcı sular, milyonlarca kuşa korunaklı bir yuva sunarken, tıpkı vakitte dikkatsiz ziyaretçileri için bir mezarlık olmayı sürdürüyor.
