Evrenin en büyük gizemlerinden biri olan karanlık unsur, yıllardır çağdaş fiziğin çözemediği bir düğüm olarak karşımızda duruyor. Lakin Hindistan Teknoloji Enstitüsü’nden fizikçi Naman Kumar tarafından yürütülen yeni bir araştırma, bu gizemli hususun aslında hiç var olmayabileceği ihtimalini gündeme getirdi.
Kumar’a nazaran, kainatın işleyişini anlamak için görünmez parçacıklar aramak yerine, tahminen de kütleçekim maddelerine dair temel bilgilerimizi yine gözden geçirmemiz gerekiyor. Lakin, karanlık maddeyi denklemden çıkarmamız için, kütleçekiminin devasa ölçeklerde bildiğimizden daha farklı davrandığını kabul etmemiz gerekiyor.
Şu andaki hipotezlere nazaran karanlık unsur, olağan husustan tam beş kat daha fazla olsa da, ışıkla yahut elektromanyetik radyasyonla hiçbir etkileşime girmediği için bugüne kadar direkt gözlemlenemedi. Bilim insanları on yıllardır atomları oluşturan parçacıklardan farklı, gizemli bir unsur çeşidi arıyor. Naman Kumar ise bu arayışın beyhude olabileceğini savunuyor. Kumar, kozmolojik modellerin temelini sarsan bu çalışmasında, kütleçekiminin galaktik uzaklıklarda gösterdiği tesirlerin yeni bir parçacıktan değil, kütleçekiminin kendi tabiatındaki bir değişimden kaynaklandığını öne sürüyor.
Kütleçekiminin saklı gücü ve değişen yasalar
Karanlık unsurun varlığına dair en büyük ispat olarak, galaksilerin kendi etraflarındaki dönüş suratı belirtiliyor. Gözlemlenebilen yıldızların ve gazın kütlesi, galaksileri bir ortada tutmaya yetmiyor ve mevcut fizik maddelerine nazaran bu galaksilerin çoktan dağılıp uzaya savrulması gerekiyordu. İşte bu noktada bilim insanları, görünmeyen ancak devasa bir kütleçekim uygulayan karanlık maddenin galaksileri bir ortada tuttuğunu varsayıyor. Lakin Kumar, kuantum alan teorisi üzerinden yaptığı hesaplamalarda, kütleçekiminin gücünün galaktik aralıklarda beklenmedik bir halde değiştiğini gösteriyor.
Fizikte kütleçekimi, “ters kare kanunu” ismi verilen bir kurala nazaran çalışıyor. Yani çekim gücü, bir cisimden uzaklaştıkça uzaklığın karesi oranında zayıflar. Kumar’ın geliştirdiği modelde ise kütleçekimi, çok büyük aralarda bu kuraldan sapıyor ve daha güçlü bir tesir yaratıyor. Bu durum, galaksilerin neden dağılmadan bu kadar süratli döndüğünü, ortaya hayali bir husus eklemeden açıklayabiliyor. Ayrıyeten bu model, cihanın birinci oluşum periyodundaki hassas ölçümlerle de çelişmiyor ve kütleçekimindeki değişimler vakitle ve ölçekle birlikte yavaşça büyüdüğü için erken kainatın istikrarını bozmuyor.
Naman Kumar, çalışmasının şimdi karanlık maddeyi büsbütün saf dışı bırakmadığını fakat kütleçekiminin derinlerinde yatan karmaşıklığı anlamak için yeni bir yol açtığını belirtiyor. Bir sonraki adım, bu teorinin galaksi kümeleri ve kütleçekimsel merceklenme üzere başka fenomenlerle ne kadar örtüştüğünü test etmek olacak. Tahminen de gelecekte kainatın %85’ini kapladığına inanılan bu gizemli maddeyi, yalnızca kütleçekim maddelerindeki küçük bir düzeltmeyle tarihin tozlu raflarına kaldıracağız.
