Uluslararası Uzay İstasyonu’nun 2030 yılında emekliye ayrılacak olması, alçak Dünya yörüngesinde yeni bir mülkiyet çabasını başlattı. 1998’den bu yana global iş birliğinin sembolü olan dev istasyonun Pasifik Okyanusu’na denetimli halde düşürülmesi planlanırken, boşalacak yerini özel bölümün domine edeceği yeni bir sistem alıyor. Teknoloji devleri ve devletlerin kıyasıya yarıştığı bu süreçte, Max Space isimli yeni bir teşebbüs de teknolojik atılımıyla dikkat çekiyor.
Kendilerini “uzay gayrimenkulü öncüleri” olarak tanımlayan Max Space, şişirilebilir hayat alanları üzerine uzmanlaşmış durumda. Şirketin geliştirdiği bu teknoloji, uzaydaki inşaat müddetlerini kısaltırken kurulumları çok daha inançlı hale getiriyor. UUİ’nin inşasının 10 yıl sürdüğü ve 450 tonluk donanımı bir ortaya getirmek için 40’tan fazla fırlatma yapıldığı göz önüne alındığında, sunulan avantaj daha da netleşiyor. Şirketin modülleri yörüngeye ulaştığında hacmini tam 20 katına kadar çıkarabiliyor. Bu durum, uzayda devasa alanlar yaratmanın maliyetini önemli oranda düşürebilir.
Uzayda şahsileştirilmiş hayat alanları: Thunderbird
Şirketin amiral gemisi projesi olan “Thunderbird” isimli genişleyebilir hayat alanı, iç yapısındaki esneklikle öne çıkıyor. CEO Saleem Miyan, bu yapıyı hareketli mobilyalara benzetiyor; yani astronotlar gereksinimlerine nazaran iç yeri özelleştiriyor yahut büyük ölçekli üretimler için geniş alanlar oluşturuyor. Yaklaşık 350 metreküp basınçlı hacme sahip olan Thunderbird, mevcut UUİ’nin üçte biri kadar bir büyüklüğe ulaşma kapasitesine sahip. İçerisinde 60’tan fazla yük bölmesi, özel kamaralar, müşahede galerisi ve araştırma istasyonları bulunuyor. Dört tam vakitli mürettebatın yanı sıra sekiz ziyaretçiyi de ağırlayacak kapasitede tasarlanan istasyon, konfor ve fonksiyonelliği birleştiriyor.
Devasa fırlatma araçlarına muhtaçlık duymadan SpaceX’in Falcon 9 üzere roketleriyle yörüngeye taşınabilmesi, Thunderbird’ün en büyük avantajlarından biri. Rakiplerinin birçoğu çok sayıda fırlatmaya ya da şimdi geliştirme kademesindeki dev roketlere gereksinim duyarken, Max Space bu modülü 2029 yılına kadar fırlatmayı hedefliyor. Asıl imtihan ise 2027 yılının Şubat ayında gerçekleşecek “Mission Evolution” testiyle verilecek. Bu birinci denemede küçük bir prototip yörüngeye gönderilecek ve yapının dayanıklılığı ile ömür dayanak sistemlerinin kalitesi mercek altına alınacak.
Max Space, yalnızca Dünya yörüngesiyle de sonlu kalmak istemiyor. Şirketin yol haritasında Thunderbird’den 30 kat daha büyük olan, Ay ve Mars kolonizasyon projeleri için tasarlanan devasa istasyonlar var. Bu vizyonu gerçekleştirmek için SpaceX, Redwire ve Voyager üzere dalın devleriyle paydaşlık mutabakatları imzaladılar bile. Lockheed Martin ve Sierra Space üzere esaslı rakipler benzeri teknolojiler üzerinde çalışsa da Max Space, fırlatma tarihini netleştiren tek firma olarak şu an bir adım önde.
