Saç renginin bütünüyle değişmesi çoklukla vakte ve yaşa bağlansa da, bazen tek bir noktada kümelenen bembeyaz teller değişik bir öykü anlatır. Etrafınızda ya da aynaya baktığınızda görebileceğiniz bu keskin beyazlık, aslında bedenin muhakkak bir bölgesinde renk üretimini büsbütün durdurduğunun işaretidir.

Tıp dünyasında “poliozis” olarak tanımlanan bu durum, saçın doğal renginden bağımsız olarak, yalnızca bir tutamın kar beyazı görünmesine yol açar.

Vücudumuzdaki saç tellerine rengini veren sistem, saç foliküllerinin derinlerinde yer alan bir “üretim hattı” üzere çalışıyor. Olağan koşullarda melanin pigmenti bu sınırın ana malzemesiyken, poliozis görülen bölgede bu pigment büsbütün yok oluyor. Mikroskobik bir inceleme yapıldığında, o beyaz tellerin aslında renksiz olduğu ve şeffaf bir form kazandığı fark edilir. Işık bu şeffaf tellerden yansıdığında ise ortaya dikkat cazip, bembeyaz “Mallen tutamı” çıkar. Bu durum yalnızca baş derisinde sonlu kalmaz; bazen bir kaşın ortasında ya da kirpiklerin bir kısmında da kendini gösterebilir.

Bu renk oyununun ortaya çıkışı şahıstan bireye farklılık gösterebiliyor. Bazıları bu karakteristik tutamla dünyaya gözlerini açarken, bazılarında ise ömrün ilerleyen evrelerinde birdenbire belirebilir. Kendi başına bir sıhhat sorunu teşkil etmeyen bu tablo, bazen bağışıklık sisteminin saç köklerine karşı hal aldığı durumlarla ilişkilendirilir.

Örneğin vitiligo yahut saç kıran üzere süreçler, bu bölgesel beyazlamanın eşlikçisi olabiliyor. Ayrıyeten, bedenin genelinde renk hücrelerinin dağılımını etkileyen “piebaldizm” üzere genetik faktörler de bu imgenin temel kaynağı sayılabilir.

Daha da değişik olan, bu durumun yalnızca insanlara mahsus olmaması. Emsal pigment eksiklikleri geyiklerden pitonlara kadar yabanî tabiatın pek çok üyesinde de gözlemlenebiliyor.