Akıllı telefon aksesuarlarının üzerinde sıkça rastlanan “military-grade” yani askeri standartlarda muhafaza ibaresi, tüketicilerde en sağlam zırhı satın aldıkları hissini uyandırır. Beşerler doğal olarak ordunun kuvvetli koşullarına dayanabilecek bir kalitenin resmi kontrollerden geçtiğini düşünür. Lakin madalyonun gerisindeki gerçekler, bu argümanlı reklam lisanının içinin pek dolu olmadığını net biçimde gösteriyor. Zira bu dayanıklılık bilgilerini doğrulamak için yapılan testler hem kendi içinde büyük tutarsızlıklar barındırıyor, hem de rastgele bir resmi askeri kurum tarafından denetlenmiyor.

Firmaların büyük logolarla ambalajlara bastığı bu savlar, aslında “MIL-STD-810G” ismi verilen teknik bir standarda dayanıyor. Massachusetts Teknoloji Enstitüsü (MIT) arşivlerinde yer alan prosedür dokümanları incelendiğinde, sürecin işleyişindeki boşlukları çabucak fark edebilirsiniz. Kılavuzdaki kurallara nazaran telefon boyutundaki bir objenin; yüzeyi, kenarları ve köşeleri üzerine toplamda 26 kere düşürülmesi gerekir. Düşüşlerin beton taban üzerindeki yaklaşık 5 santim kalınlığındaki bir kontrplak plaka üzerine yapılması kaide koşuluyor. Süreç kulağa şiddetli gelse de asıl hile tam bu kademede devreye giriyor.

Prosedürler, üretici firmalara 26 düşüşlük bu maraton boyunca tam beş farklı örnek kılıf kullanma müsaadesi tanıyor. Tek bir eserin gerisi gerisine darbe alarak yıpranması yerine, birkaç düşüşten sonra hasar görmemiş yepisyeni bir kılıf teste dahil edilir. Doğal olarak tüketiciler, satın aldıkları eserin vakitle biriken hasara karşı ne kadar dirençli olduğunu asla öğrenemez. Dahası, bu testleri kimlerin yapabileceğine dair yasal bir kısıtlama da mevcut değil. Şirketler eserlerini bağımsız laboratuvarlara göndermek yerine, testi kendi fabrikalarında yapıp sonuçları istedikleri üzere yorumlayabilir.

Ortak kontrol eksikliği ve somut dataların önemi