ArcheThink tarafından hayata geçirilen ve Türkiye’nin tasarım ekosistemine yeni bir soluk getirmeyi amaçlayan “Bir Tasarım Problemi” serisi, sekizinci buluşmasını SALT Galata’nın tarihi atmosferinde gerçekleştirdi. Tasarımı yalnızca teknik bir tahlil yolu olarak değil, derinlemesine bir düşünme pratiği olarak ele alan program; bu edisyonunda odağını “atmosfer” kavramına çevirdi. Farklı disiplinlerden gelen uzmanların iştirakiyle düzenlenen aktiflikte, dizaynın insan psikolojisi ve duyular üzerindeki sessiz lakin güçlü hakimiyeti masaya yatırıldı.
Tasarımın disiplinler ortası yolculuğu
Etkinliğin açılışında konuşan ArcheThink kurucusu Selin Uysal, dizaynın daima evrilen bir düşünme süreci olduğunu vurguladı. Uysal’a nazaran programın temel gayesi, tasarımı tek bir meslek kümesinin monopolünden kurtararak farklı bakış açılarının harmanlandığı ortak bir taban oluşturmak. Bu yaklaşım doğrultusunda aktiflik; oyun dünyasından mimariye, endüstriyel eserlerden mekansal kurgulara kadar geniş bir yelpazede dizaynın yarattığı duygusal bağları tartışmaya açtı.
Dijital oyunlardan kentsel anlatılara
Oyun Dizayncısı Eray Dinç, sunumunda dijital oyunların sinema ile olan organik bağını ve oyuncunun bu süreçteki etkin rolünü kıymetlendirdi. İstanbul ve Kapadokya üzere kentleri birer oyun alanına dönüştüren projelerinden bahseden Dinç, bilhassa “Nazar” projesiyle ışık, vakit ve algı kavramlarının oyun dizaynında nasıl çok boyutlu bir deneyime dönüştüğünü anlattı. Oyunun yalnızca bir cümbüş aracı olmadığını, zihinsel bir üretim alanı olduğunu tabir eden dizayncı, yerin atmosfer üzerindeki belirleyici gücüne dikkat çekti.
Yaşam alanlarında görünmez estetik
Endüstriyel Dizayncı Merve Parıltı Sökmen, dizaynın günlük hayattaki fonksiyonelliğinin ötesine geçerek ömür konforunu nasıl şekillendirdiğini paylaştı. Yerin ruhuna alışılmamış durabilen klima üzere endüstriyel objelerin, kullanıcı odaklı ve estetik bir lisanla nasıl yine kurgulanabileceğini örnekledi. Sökmen; sürdürülebilirlik, akıllı sistemler ve şahsileştirme başlıkları altında, objelerin yerin genel atmosferiyle kurduğu ahengin aslında kullanıcının ruh halini direkt etkilediğini belirtti.
Mimari ile hafızayı canlandırmak
Mimar Ömer Selçuk Baz ise mimarlığı bir kıssa anlatma sanatı olarak tanımlayarak Manisa Kurtuluş Müzesi projesindeki tecrübelerini aktardı. Klasik müze anlayışını yıkan bu projede, kentin yangın sonrası tarihine odaklanan bir anlatı lisanı benimsendi. Işık, gereç ve yerin içindeki boşluklar kullanılarak ziyaretçilere karanlıktan aydınlığa yanlışsız ilerleyen duygusal bir seyahat sunuldu. Baz, mimari yapının yalnızca taştan ve betondan ibaret olmadığını, toplumsal hafızayı canlı tutan bir araç vasfı taşıdığını lisana getirdi.
