Gökbilimciler, uzayda yalnız mıyız sorusuna cevap ararken on yıllardır süren derin sessizliğin nedenini çözmüş olabilir. SETI Enstitüsü bünyesinde çalışan araştırmacılar, bugüne kadar “boşluk” olarak tanımlanan sinyallerin aslında teknik bir mani nedeniyle gözden kaçmış olabileceği ihtimali üzerinde duruyor.
Astrophysical Journal’da yayımlanan yeni bir çalışma, “uzay havası” olarak isimlendirilen tabiat olaylarının, gelişmiş medeniyetlerden gelebilecek güçlü radyo yayınlarını tanınmaz hale getirdiğini savunuyor. SETI uzmanları, bugüne kadar yaptıkları taramalarda çoklukla çok dar bantlı ve net sinyallere odaklanıyordu. Fakat gökbilimci Vishal Gajjar ve grubuna nazaran, yıldız rüzgarları yahut koronal kütle atımı üzere şiddetli patlamalar bu net sinyalleri frekanslar ortasına dağıtarak bozuyor. Bu durum, aslında var olan güçlü bir iletinin Dünya’daki detektörlerin hassasiyet eşiğinin altına düşmesine yol açtı. Bildiriler bu deformasyon nedeniyle birer gürültü yığını üzere algılanıyor. Velhasıl uzaydaki sessizlik, sinyal yokluğundan değil, sinyalin seyahati sırasında uğradığı yapısal bozulmadan kaynaklanıyor.
Eski uzay araçları delil sundu
Araştırmacılar bu hipotezi test etmek için rotayı uzak galaksiler yerine insanlığın uzay geçmişine çevirdi. Pioneer, Helios ve Viking üzere emektar uzay araçlarından gelen dataları inceleyen grup, güneş sistemindeki mahallî uzay havasının bu yayınları nasıl etkilediğini tahlil etti. 1960’lı yıllarda fırlatılan Mariner IV ve Pioneer 6 üzere sondaların, Güneş’ten yaklaşık 6 milyon kilometre uzaklıktayken gönderdikleri sinyallerde önemli bir “frekans yayılması” tespit edildi. Bilhassa güneş fırtınaları yaşandığında bu tesirin çok daha bariz hale geldiği görüldü.
1970’li yıllarda Güneş yörüngesine gönderilen Helios 1 ve 2 araçlarından elde edilen bilgiler de bu durumu pekiştiriyor. Güneş’e yaklaştıkça radyo sinyallerindeki bozulma artış gösterdi. Hatta bu araçlar, güneş aktivitesinin en düşük olduğu devirlerde bile misal pürüzlerle karşılaştı. Mars’a gönderilen Viking araçlarından gelen devasa bilgi setleri ise bozulmanın Güneş’ten uzaklaştıkça kademeli olarak azaldığını ve muhakkak bir aralıktan sonra sabitlendiğini ortaya koydu.
Bilim insanları artık kendi güneşimizden öğrendikleri bu dersleri kainatın derinliklerine uyarlamaya hazırlanıyor. Öbür yıldız sistemlerindeki mümkün yayınların, o sistemin merkezindeki yıldızın gücüne nazaran nasıl şekilleneceği üzerine karmaşık modeller oluşturuluyor. Bilhassa kainatta en çok bulunan “kırmızı cüce” yıldızların etrafındaki ömür izlerini ararken bu yeni hesaplama prosedürleri büyük bir fark yaratacak.
