İnsanlık olarak her sabah gökyüzünde görmeye alıştığımız devasa güç kaynağı olan Güneş, aslında bizi görünmez bir iple hayata bağlıyor. Bu bağın birdenbire koptuğu bir senaryoda, sistemin ne kadar kusursuz işlediğini çok daha net anlıyoruz. Bilimsel açıdan imkansız olsa da merkezi yıldızımızın bir anda ortadan kaybolması, cihanın sürat limitleri ve Dünya’nın dayanıklılık hudutları hakkında çarpıcı gerçekleri ortaya çıkarıyor. Üstelik bu kozmik felaketin birinci anları, sinema sinemalarındaki üzere ani bir kaosla başlamıyor.

Simülasyona nazaran merkezdeki büyük gücün yok oluşu, yeryüzüne çabucak yansımıyor. Işığın ve kütleçekim kuvvetinin uzaydaki ilerleme suratı saniyede yaklaşık 300 bin kilometre ile hudutlu olduğundan, ortadaki arayı hesaba katmamız kural. Bu durum, felaketin gerçekleştiği an ile bizim bunu fark etmemiz ortasında tam 8 dakika 20 saniyelik bir vakit dilimi yaratıyor. Gezegenimiz bu mühlet boyunca güya hiçbir şey olmamış üzere dönmeye ve aydınlanmaya devam ediyor. Biz aslında gökyüzüne her baktığımızda geçmişe ilişkin bir imgeyi izliyoruz. Müddet dolduğunda ise bildiğimiz hayatın sonunu getirecek olan büyük kırılma gerçekleşiyor.

Rota dışında kalan bir gezegen

Süre bittiği an, tüm gezegen karanlığın esiri oluyor. Güneş ışığını yansıtacak bir kaynak kalmadığı için Ay ve başka gök cisimleri de gözden kayboluyor. Bu karanlıktan daha dehşetli olanı ise bizi yörüngede tutan kütleçekim kuvvetinin bir anda ortadan kalkması. Serbest kalan Dünya, kozmik rotasından çıkarak uzay boşluğunda dümdüz bir çizgi üzerinde savrulmaya başlıyor. Sistemdeki öbür gezegenler de benzeri bir yazgısı paylaşıyor. Ortadaki devasa aralıklar nedeniyle bu cisimlerin birbiriyle çarpışma riski yok. Tekrar de kütlesiyle bilinen Jüpiter, başıboş kalan asteroidlerin istikametini değiştirerek yeni tehlikelere kapı aralayabiliyor.

Yaşam çabası ise günler içinde çok daha sert bir boyuta ulaşıyor. Birinci üç haftanın akabinde ortalama sıcaklıklar suyun donma noktasının altına geriliyor. Işık bittiği için fotosentez duruyor ve bitki örtüsü süratle yok olarak besin zincirini koparıyor. Süreç ilerledikçe yeryüzü, mutlak sıfıra yaklaşan dondurucu bir soğuğa teslim oluyor.

Böyle bir tabloda insanlık için sığınak olabilecek çok az yer var. Okyanus tabanındaki sıcak bacaların yakınında yaşayan mikroorganizmalar, gezegenin iç ısısı sayesinde hayata tutunabilir. Bizler içinse jeotermal gücün merkezi pozisyonundaki İzlanda üzere bölgeler, yer altı kaynaklarıyla kısa vadeli bir direnç noktası oluşturabilir. Lakin dış takviye düzeneği büsbütün çökmüş bir dünyada, insanlığın bu karanlık ve dondurucu seyahati uzun müddet sürdürmesi pek mümkün değil.