Gezegen avcılarının radarına takılan fakat bir türlü görüntülenemeyen birtakım gök cisimleri bilim dünyasını ikiye böldü. Yıldızlarını kütleçekimleriyle sarsmalarına karşın hiçbir vakit ışığı kapatmayan bu kuşkulu adaylar, aslında kainatın birinci saniyelerinde oluşan ilkel kara delikler olabilir mi?

Kızıl Gezegen’de hayat izi arayan NASA keşif aracı, bu kere Mars’ın jeolojik yapısına büsbütün ters bir cisimle karşılaştı. Etrafındaki kayalardan rengi ve dokusuyla ayrılan “Phippsaksla” isimli bu modülün lazer tahlilleri, bilim dünyasını epey şaşırtan sonuçlar verdi.

Gökbilimciler birinci defa atmosferi yalnızca helyum ve karbondan oluşan Jüpiter büyüklüğünde bir devle karşılaştı. Yıldızına o kadar yakın ki, devasa kütleçekimi yüzünden formu bozulan bu uzak dünyada gökyüzünden elmas yağdığına dair güçlü deliller var.

James Webb Teleskobu, yıldıza çok yakın dönen ve buharlaşması beklenen bir atmosfere sahip TOI-561 b’yi tespit etti. Çok sıcak magma okyanusu üzerindeki bu beklenmedik atmosfer, gezegenin yüzey sıcaklığını yüzlerce derece düşürüyor ve gezegen oluşumu teorilerini sorgulatıyor.

4,5 milyar yıl evvel Dünya’ya çarpan ve Ay’ı oluşturan Theia gezegeninin uzaktan gelmediği ortaya çıktı. Yeni tahliller, Theia’nın da tıpkı Dünya üzere iç Güneş Sistemi’nde doğduğunu gösteriyor. Bu keşif, Ay ve Dünya’nın kimyasal benzerliğinin gerisindeki sır perdesini aralıyor.

Cambridge Üniversitesi bilim insanları, güç üretiminin yarattığı emisyon sıkıntısına kökten bir tahlil buldu: Yapay fotosentez. Su, CO2 ve güneş ışığını pak güce çeviren bu sistem, gereç ömrü üzere zorlukları aşabilirse, bizi altıncı toplu yok oluştan koruyabilir.