Gökyüzüne baktığımızda gezegenlerin rastgele dağılmak yerine hayali bir çizgi üzerinde dizildiğini görürüz. Newton’dan çağdaş astrofizikçilere kadar herkesin peşine düştüğü bu sorunun karşılığı, bizi pizza hamuru açan bir aşçıdan buz patencilerine kadar uzanan değişik bir fizik maddesine götürüyor.

Gökbilimciler, HD 137010 yıldızının yörüngesinde Dünya’ya şaşırtan derecede benzeyen bir gezegen adayı tespit etti. Yörünge mühleti ve boyutuyla kendi gezegenimizi andıran bu dünya, güneş ışığının yalnızca üçte birini alıyor. Fakat kalın bir atmosferin hayatı mümkün kılıp kılmadığı merak konusu.

Bilimin en sadık ve reaksiyonsuz elementi olarak bilinen altın, yeni bir çalışmada herkesi şaşırttı. Muazzam basınç altında karakter değiştiren altın, hidrojenle imkansız denilen bir bağ kurdu. Bu keşif, Jüpiter üzere devlerin iç yapısına dair tüm bildiklerimizi sarsıyor.

1930 yılında keşfedilen Plüton, kendi takvimine nazaran şimdi bir yaşını bile bitirmedi. Güneş etrafındaki birinci tam cinsini lakin 2178 yılında tamamlayacak olan bu buzlu dünya, kutlama yapamadan gezegenlik unvanını kaybetti. İşte Plüton’un hüzünlü ve merak uyandıran hikayesi.

Astronomlar, Halka Bulutsusu’nun merkezinde daha evvel hiç görülmemiş devasa bir demir atomu şeridi saptadı. Uzmanlara nazaran bu tuhaf yapı, ölmekte olan bir yıldız tarafından yutulup buharlaştırılan kayalık bir gezegenin, yani Dünya’nın gelecekteki yazgısının kalıntısı olabilir.

Gezegen avcılarının radarına takılan fakat bir türlü görüntülenemeyen birtakım gök cisimleri bilim dünyasını ikiye böldü. Yıldızlarını kütleçekimleriyle sarsmalarına karşın hiçbir vakit ışığı kapatmayan bu kuşkulu adaylar, aslında kainatın birinci saniyelerinde oluşan ilkel kara delikler olabilir mi?