Dünya denizcilik tarihinin en büyük trajedilerinden biri olan Titanik faciası, üzerinden geçen bir asra karşın gizemini müdafaaya devam ediyor. 1912 yılında “batmaz” denilerek denize indirilen lakin birinci seferinde bir buz dağına çarparak okyanusun karanlık sularına gömülen dev gemi, artık çağdaş teknolojinin yardımıyla tekrar “batırıldı”.
2025 yılının sonlarında yayımlanan yeni bir araştırma, bir üstün bilgisayarın süreç gücünü kullanarak Titanik’in son anlarını simüle etti. Bu çalışma o geceye dair onlarca yıldır süregelen tartışmalara da bilimsel bir nokta koyuyor.
Araştırmacılar, bu devasa simülasyonu hazırlarken 1985 yılında enkazın keşfedilmesinden bu yana toplanan tüm dataları kullandı. Gelişmiş derin deniz araçlarıyla elde edilen yüksek çözünürlüklü imajlar ve enkaz üzerindeki yapısal hasar tahlilleri, bilgisayar ortamına aktarıldı. Bilim insanlarının asıl hedefi, buz dağına çarpma anından geminin ikiye bölünmesine kadar geçen süreci, tarihteki şahit tabirleriyle karşılaştırarak doğrulamaktı. Bilhassa geminin alt güvertelerinin ne kadar süratli su aldığı ve okyanusun yaklaşık 4 bin metre altındaki basıncın gövdede yarattığı tahribat, bu yeni modelleme sayesinde birinci kere bu kadar net bir halde gün yüzüne çıktı.
Kurtuluş talihi var mıydı?
Simülasyonun ortaya çıkardığı en çarpıcı bilgi, geminin su tahliye sistemleri ile içeri giren su ölçüsü ortasındaki devasa uçurumdu. Titanik, devrinin tepesi sayılan sekiz adet güçlü pompayla donatılmıştı. Lakin yeni yapılan hesaplamalar, geminin dakikada yaklaşık 11,4 ton su tahliye edebildiğini gösterirken, buz dağıyla çarpışmanın birinci saatinde içeri giren su ölçüsünün dakikada ortalama 200 tonu aştığını gösterdi. Yani en optimist senaryoda bile Titanik’in içindeki sistemlerin bu baskıyla başa çıkması teknik olarak imkansızdı. Gemi, tasarım mükemmeli olsa da tabiatın gücü karşısında savunmasız bir kapana dönüştü.
Araştırmanın en çok merak edilen sorusu ise geminin çarpışma formuydu. Bilim insanları, “Titanik buz dağına yandan sürtmek yerine baş başa çarpsaydı ne olurdu?” sorusunu da bilgisayara sordu. Çıkan sonuçlar hayli şaşırtıcıydı. Simülasyonun gösterdiğine nazaran, yandan sürtünme sonucu altı bölme birden yarılırken, baş başa bir çarpışmada sadece ön taraftaki dört bölme su alacaktı. Bu hesaplamalarla simülasyon, geminin baş başa çarpışması durumunda batmadan su üzerinde kalabileceğini gösterdi. Ayrıyeten suratın çarpışmadan çabucak evvel düşürülmüş olması, bu bahtı çok daha artırabilirdi.
Bu datalar, o geceki hareket kararının trajedinin boyutunu aslında nasıl büyüttüğünü acı bir formda doğruluyor.
