Tennessee eyaletinin sessiz kasabaları Sweetwater ve Madisonville ortasında uzanan Craighead Mağaraları, yüzyıllardır pek çok sırra konut sahipliği yapıyor. Lakin bu devasa yeraltı sisteminin en büyüleyici modülü, 1905 yılında şimdi 13 yaşında olan meraklı bir çocuğun yüreği sayesinde gün yüzüne çıktı.
Küçük Ben Sands, mağaranın derinliklerinde oyun oynarken daracık bir açıklık fark etti. O periyotta ne internet vardı, ne de mağaracılık ikazları bugünkü kadar yaygındı. Bu yüzden çocuk hiç tereddüt etmeden bir bisiklet lastiği genişliğindeki tünelde yaklaşık 12 metre boyunca sürünerek ilerledi. Tünelin sonunda kendini diz uzunluğu suyun içinde bulan Ben, aslında Kuzey Amerika’nın bilinen en büyük yeraltı gölüne adım atan birinci insan oldu.
Ben Sands’in keşfinden evvel bu mağaralar aslında bölgenin yerli halkı olan Çerokiler tarafından çok âlâ biliniyordu. Girişten yaklaşık bir buçuk kilometre içeride bulunan “konsey odası” isimli bölmede antik çömlekler, takılar ve ok uçları üzere pek çok kalıntıya rastlandı. Hatta 1800’lerde Avrupalı yerleşimciler bu serin ortamı patates deposu olarak kullanmış, bir İç Savaş askeri ise 1863 yılında duvarlara ismini kazımıştı. Mağaranın tarihi insanların çok daha öncesine, yaklaşık 20 bin yıl öncesine kadar dayanıyor. O periyotta karanlıkta yolunu kaybedip bir yarığa düşerek can veren dev bir Pleistosen jaguannın ayak izleri, hala mağaranın yerinde geçmişin sessiz şahidi olarak duruyor.
Kayıp Deniz’in gizemli çiçekleri ve renksiz sakinleri
Ben Sands gölü birinci keşfettiğinde elindeki yetersiz ışıkla devasa boşluğun hudutlarını göremedi. Gölün büyüklüğünü anlamak için her istikamete çamur topları fırlattı fakat duyduğu tek şey suyun çıkardığı yankılı sıçrama sesleri oldu. Bugün “Kayıp Deniz” olarak bilinen bu göl, yalnızca büyüklüğüyle değil, ender görülen jeolojik oluşumlarıyla da dikkat çekiyor. “Mağara çiçekleri” olarak isimlendirilen antoditler, kalsit ve aragonit kristallerinin suyla birleşmesiyle oluşuyor ve Dünya’da yalnızca birkaç mağarada bulunuyor. Bu dikenli ve renkli kristal yapılar, yeraltının karanlığında adeta donmuş bir bahçeyi andırıyor.
Gölün sularında bugün yaklaşık 300 adet gökkuşağı alabalığı yaşıyor. Lakin bu balıklar, gölün doğal sakinleri değil ve keşiften sonra gölün diğer çıkışları olup olmadığını anlamak gayesiyle beşerler tarafından buraya bırakıldı. Doğal ışık ve besin kaynağından mahrum olan bu canlılar, vakitle renklerini ve görme yetilerinin bir kısmını kaybetti. Artık tek besin kaynakları, her yıl burayı ziyaret eden 150 bin turisti taşıyan teknelerden atılan yemler haline geldi.
Şu anki ölçümlere nazaran gölün görünen kısmı yaklaşık 243 metre uzunluğunda ve 67 metre genişliğinde. Lakin bu devasa su kütlesi yalnızca buzdağının görünen kısmı. Dalgıçlar bugüne kadar suyun altında 13 dönümlük bir alanı haritalandırmayı başardı ama gölün sonuna hala ulaşılamadı. Karanlık dehlizlere hakikat uzanan bu su altı koridorlarının ucu bucağı şimdi kimse tarafından bilinmiyor.
