Uzay ajanslarının en gelişmiş kapsüllerle gerçekleştirdiği Ay misyonları, çağdaş mühendisliğin tepesi olarak kabul edilebilir. Lakin günümüzden tam 160 yıl evvel, roket teknolojisinin esamesi bile okunmazken, bir adam bu büyük macerayı en ince detayına kadar kağıda dökmeyi başardı.

Fransız edebiyatının üretken kalemi Jules Verne, 1860’lı yıllarda yazdığı romanlarıyla insanlığın uzay serüvenine adeta bir deniz feneri oldu. Müellifin hayal gücü, yalnızca bir kıssa anlatmanın ötesine geçerek on yıllar sonra kurulacak uzay üslerinin pozisyonundan astronotların rotasına kadar pek çok bilimsel gerçeğin adeta haberciliğini yaptı. Geçtiğimiz nisan ayında NASA’nın Integrity uzay aracıyla tamamlanan Artemis 2 misyonu, bu edebi kehanetin günümüzdeki en somut yansıması olarak kayıtlara geçmiş durumda.

Florida enlemlerinden okyanus ortasına uzanan ortak rota

Fransız muharririn kurguladığı seyahat ile çağdaş uzay projeleri arasındaki coğrafik benzerlikler hayret uyandırıyor. Yapıtlarında gerçeğe dayalı sayılara büyük değer veren müellif, Dünya’nın dönüş suratından faydalanmak ismine fırlatmanın ekvatora en yakın bölgeden yapılmasını öngörmüştü. Kitaptaki fırlatma noktası için seçilen Florida toprakları, bugün NASA’nın faal olarak kullandığı Cape Canaveral üssü ile neredeyse birebir enlemde bulunuyor. Roman kahramanlarının kapsülü de tıpkı günümüzün Apollo ve Artemis grupları üzere seyahat sonunda Büyük Okyanus’a iniş yaptı. Hatta Apollo 11 ile Ay’a ayak basan efsanevi astronot Neil Armstrong, uzaydan yaptığı canlı yayında bu inanılmaz benzerliğe dikkat çekerek Jules Verne’in dehasını tüm dünyaya hatırlattı.

Ay’ın karanlık yüzünde görülen parıltılardan astronotların donanma tarafından kurtarılma sahnelerine kadar uzanan bu öngörü, edebiyatın bilimsel gelişmelere nasıl yön verebileceğini en açık biçimde ortaya koyuyor.