Avustralya’nın bir vakitler ormanlarda dolaşan, hatta muhtemelen ağaçlara tırmanarak potansiyel avlarının üzerine atlayan timsahlara konut sahipliği yaptığı kuşkusu artık katılaştı. Paleontologlar bu sonuca farklı kaynaklardan ulaşsa da, yapbozun son modülü, yumurta kabukları üzere beklenmedik bir yerden geldi.
Avustralyalılar, yoldan geçen dikkatsiz yolcuların üzerine ağaçlardan atlayarak boğazlarını ısıran efsanevi etçil koala akrabaları olan “düşen ayı” öyküleriyle turistleri korkutmayı seviyor. Görünüşe nazaran, çok daha beklenmedik bir örnek olduğu söylenebilecek timsahlar da, hakikaten kıtanın geçmişinde misal bir avlanma yaklaşımını benimsemiş.
New South Wales Üniversitesi’nden Profesör Mike Archer, modern tuzlu su timsahlarının boyutundaki dev sürüngenlerin ağaçlardan atlayarak avlandığını düşünmüyor. Archer, bu yaklaşımın muhtemelen bugünün en büyük goannalarının, yani Avustralya kertenkelelerinin yaptığı üzere, en fazla 1,5 metre uzunluğundaki hayvanlarla sonlu kaldığını söylüyor.
Ancak bu ormanlarda yaşayan birtakım timsah tipleri 6 metreye kadar ulaştığı için, bu durum, ormanların ağaca tırmanan bu timsahların üstesinden gelemeyeceği kadar büyük her şey için inançlı olduğu manasına gelmiyor. Ayrıyeten Archer ve yeni makalenin ortak müellifleri, bu timsahların yağmur ormanlarını “büyük madtsoiid yılanlar, zehirli varanid kertenkeleler ve etçil keseli hayvanlarla” paylaştığını belirtiyor.
Bu timsahlar, günümüzdeki sulak alanlarda yaşayan timsahların soyundan farklı bir kola ilişkin olan mekosuchine timsahlarıydı. On milyonlarca yıl boyunca Avustralya’da yaşadılar ve hatta Fiji üzere Güney Pasifik adalarına kadar yayıldılar. Okyanusu geçme yetenekleri, mekosuchine timsahların uygun yüzücü olduğunu kanıtlıyor. Lakin kimi özellikleri ve kemiklerinin bulunduğu yerler, paleontologların bu timsahların su dışında da çok vakit geçirdiğinden şüphelenmesine yol açtı.
Kesin delil ise Queensland, Murgon’da toplanan, Avustralya’daki en eski timsah yumurtası kabukları halinde geldi. Archer, “Bu timsahlar hakkında pek çok bilgimiz vardı, fakat hiçbiri bulundukları gölün tabiatı hakkında bize bir şey söylemiyordu” diyor ve devam ediyor: “Bu yumurta kabuklarının kimyası, kuruduklarını gösterdi, bu da ortamın yalnızca sulak bir alan olmadığı manasına geliyor.” Tıpkı bölgede bol ölçüde küçük balık kemikleri de bulundu. Bu bulgular bir ortaya geldiğinde, gölün mevsimsel olarak kuruduğunu, balıkların büyümesini engellediğini ve muhtemelen yavruları yumurtadan çıktıktan sonra kabukların kuruduğunu işaret ediyor.
Baş müellif Xavier Panadès i Blas, “Bu yumurta kabukları bize mekosuchine’lerin ömür hikayesine dair yakın bir bakış sundu” diyor.
Timsahların kurumuş bir bataklıkta oyalanmasının hiçbir yararı yok. Archer, botanik çalışmalarının Avustralya’da 3,5 milyon yıldan evvel otlaklara dair hiçbir delil sunmadığını belirtiyor. O vakte kadar kıta büyük ölçüde ormanlarla kaplıydı ve çoğunlukla yağmur ormanları hakimdi. Hasebiyle timsahların uzun otlarda avlanmak yerine ağaçlar ortasında hareket etmesi gerekiyordu. Yeni yumurtadan çıkan yavrular için ise, gereğince büyüyene kadar bir ağacın zirvesi muhtemelen en inançlı yerdi.
Timsahlar ağaca tırmanabilir mi?
Archer, günümüz timsahlarının bile ağaçlara tırmanabildiğini, lakin bunu ekseriyetle daha az donanımlı yırtıcılardan kaçmak için yaptıklarını söylüyor ve ekliyor: “Bana şaşırtan derecede büyük bir timsahın ağaçta olduğu bir fotoğraf gönderildi, lakin bu artık fırsattan fazla bir mecburilik haline geldi.”
Mekosuchine timsahları, Buzul Çağı sırasında, en az 24.000 yıl öncesine kadar hayatta kaldı. Lakin o vakte kadar nüfusları uzun müddettir azalmaktaydı. Archer, Asya’dan gelen çağdaş timsahların ve çağdaş kertenkele ailelerinin ekolojik nişlerini daraltarak onları yok etmiş olabileceğini düşünüyor.
Archer, Avustralya’nın yağmur ormanı periyoduna ilişkin fosilleri incelemenin kayıp bir dünyaya duyulan hasretten daha fazlası olduğunu vurguluyor. “Bütün çağdaş Avustralya göğüslü kümelerinin ataları Riversleigh’de bulunuyor” diyen Archer, kelamlarını “Bu, yağmur ormanlarının çeşitlilik için yeşil bir beşik olduğunu ve bugünün kuraklığa adapte olmuş cinslerinin buradan geldiğini gösteriyor” diyerek tamamlıyor.
