Avcı bitkilerden Drosera silvicola tipi için durum, bir müddettir pek iç açıcı görünmüyordu. Bilim insanları, bu “et yiyen” çiçeğin bilinen sırf iki popülasyonunun kaldığına inanıyordu ve her ikisi de maalesef bir maden alanının ortasında kalmıştı. Lakin araştırmacılar, böcekleri eriten bu alımlı bitkinin, bilinen hayat alanından 70 kilometreden daha uzakta, sağlıklı bir popülasyonunu keşfetti.
D. silvicola, sırf Batı Avustralya’nın kimi bölgelerinde bulunan bir cüce güneş gülü tipi. Ekseriyetle canlı pembe çiçeklerle bezenmiş bu bitki, saf böcekleri yapışkan tentaküllerine çekerek tuzağa düşürür ve onları sindirir. Bu sindirimden elde ettiği hayati besinleri, büyümek için kullanır.
Son bir kaçamak ve büyük keşif
Avustralya Yaban Hayatı Koruma Kurumu AWC’nin Paruna Yaban Hayatı Müdafaa Alanı grupları, bu bitkinin yeni popülasyonlarını bulmak maksadıyla Perth’ten yaklaşık bir saatlik sürüş arasındaki Whadjuk bölgesinin yabanî doğasına bir keşif gezisi düzenledi. Başarısız geçen bir günün sonuna gelinirken, takım Jarrah Ormanı’nda son bir sapma yaptı ve işte tam o anda, gelişen bir D. silvicola popülasyonuyla karşılaştılar.
Curtin Üniversitesi doktora öğrencisi ve etçil bitki uzmanı Thilo Krueger, o anki heyecanını şöyle lisana getiriyor: “Bitkiyi otomobilin camından birinci gördüğümde o kadar heyecanlandım ki, kapıyı açıp dışarı fırladım, havaya yumruğumu salladım ve çabucak yanına kendimi yere attım.” Krueger, bu çeşidin o bölgede 30 yıl evvel de kaydedildiğini bildiklerini, lakin neredeyse iki tam gün süren başarısız arayıştan sonra o eski kaydın geçerliliğinden şüphelenmeye başladığını anlatıyor.
Keşfettikleri alanın özelliklerini tanımlarken, buranın yüksek sırtlara ve eğimli yamaçlara sahip olduğunu ekliyor. “Jarrah Ormanı’nın içinde, lakin çok az yaprak çöpü olan açık bir alandı; bu, tıp için eksiksiz bir ortam demekti.”
Etçil bitkiler, toprakta besin unsurlarının, bilhassa nitrojen ve fosfor üzere hayati kimyasalların az olduğu bölgelerde gelişiyor. Bu eksikliği gidermek için, avlarını tuzağa düşürüp sindirme yeteneğini geliştirmiş durumdalar. Evrimsel süreçte birçok kere başka farklı ortaya çıkmış olan bu yeteneğin örneklerine Antarktika hariç her kıtada rastlanıyor. Birden fazla etçil bitki, böcekler ve başka eklembacaklılarla beslenir, lakin kimi tipler küçük memelileri, sürüngenleri ve amfibileri bile yiyebilir. Hatta teknik olarak bazı tipler insan etini sindirebilir, lakin bunun gerçekleşmesi için epey değişik bir senaryo gerekli.
Batı Avustralya, 150’den fazla çeşidin kaydedildiği, et yiyen bitkiler açısından bilhassa varlıklı bir bölgedir. Ancak D. silvicola bu biyolojik çeşitlilik cennetinde tam olarak gelişemiyor. Batı Avustralya hükümeti bu tipi, “son derece ender ve potansiyel olarak tehdit altında, hemen tam muhafaza değerlendirmesi gerektiren” manasına gelen Öncelik 1 tipi olarak listeledi.
AWC Bölgesel Ekolojisti Dr. Amanda Bourne, “Bu ender çeşidin muhafaza altındaki bir alanda bu kadar sağlıklı bir popülasyonunu bulmak, müdafaa açısından büyük bir kazanımdır” diyor. Yeni bir ömür alanının bulunması, bu çeşidin daha evvel düşünüldüğü kadar umutsuz bir durumda olmadığını işaret ediyor.
