Deniz savaşlarında insan hayatının tehlikeye girmeyeceği bir periyoda yaklaşıyoruz üzere gözüküyor. Havadaki insansız araçlar süratle yaygınlaşırken, deniz altında da otonom sistemler devreye giriyor. Endonezya Donanması, kısa bir müddet evvel KSOT ismi verilen prototipiyle birinci torpido atış testini gerçekleştirdi.
Test sırasında, insansız denizaltının dışına monte edilmiş bir fırlatma tüpünden 324 mm’lik “Piranha” torpidosu muvaffakiyetle ateşlendi. PT Pal tarafından üretilen bu denizaltı, askeri standartlarda sonar ve torpido yetenekleriyle donatılmış. Lakin bu denizaltının başkalarından en farklı özelliği, süratli ve bilinmeyen olmasının yanı sıra büsbütün otonom çalışabilmesi. KSOT, donanma savaş gemilerindeki komuta merkezleriyle uzaktan irtibat kurarak denetim edilebiliyor.
Bu test, denizaltının savaşta kullanılabilecek yetenekte olduğunu göstermesi açısından kritik bir adım. Lakin, torpidonun karadan taşınabilir bir vinçle manuel olarak yüklenmesi ve denizaltının test boyunca yüzeyin altına tam olarak inmemesi üzere ayrıntılar, teknolojinin şimdi geliştirme evresinde olduğunu gösteriyor. Tekrar de bu çeşit mürettebatsız bir denizaltı konsepti, deniz savaşının gidişatını kökten değiştirebilir. Ukrayna’nın Karadeniz’deki muvaffakiyetinden sonra tanıttığı “Sea Baby” üzere deniz dronları da bu teknolojinin global çapta ne kadar büyük potansiyel taşıdığını kanıtlıyor.
Mürettebatsız dizaynın deniz altındaki devrimi
Boeing’in XLUUV (“Orca”) ve Northrop Grumman’ın Manta Ray’i üzere insansız denizaltıları, uzun periyodik deniz altı vazifeleri için mürettebatsız çalışabiliyor. Bu araçlar bilimsel araştırmalar için olduğu kadar, askeri açıdan da büyük sonuçlar doğuruyor.
Geleneksel beşerli denizaltılar, mürettebatın hayat şartlarına uygun olarak oksijen sistemleri ve kalın, güçlendirilmiş gövdelerle inşa edilir. Mürettebat denklemden çıkarıldığında, bu kısıtlamalar da ortadan kalkıyor. Otonom denizaltılar, oksijen sistemine muhtaçlık duymadıkları için çok daha küçük ve kapalı tasarlanabiliyor. Ayrıyeten gövde yarıçapı küçüldükçe, denizaltı çok derinliklerdeki basınca karşı daha güçlü hale geliyor. Mürettebatsız araçlar, daha küçük konfigürasyonlarla inşa edilerek beşerli denizaltıların inemeyeceği derinliklere ulaşabiliyor.
Bu insansız platformlar, yüksek teknolojili torpidolar üzere gelişmiş askeri yeteneklerle birleştiğinde, düşmanlara karşı eşi gibisi görülmemiş bir zımnilik ve derinlik avantajı sağlıyor. Örneğin, Rusya’nın çok kıymetli titanyum gövdelerle inşa ettiği derin dalış nükleer denizaltılarının sağladığı dayanıklılık ve saklılık üzere özellikler, mürettebatsız ve daha ekonomik yapılarla da elde edilebilir hale geliyor. Nükleer güçlü otonom denizaltıların sulara girmesi ise bu araçlara sınırsız güç sağlayabilir.
