Güne başlarken fırıncıya verdiğimiz kısa selam ya da akşam yemeğinde paylaşılan küçük bir anı… Hepsi fark ettirmeden hayatımızdan çekilip gidiyor. Çağdaş dünya bizi daha süratli bir yaşama zorlarken, aslında en temel özelliğimiz olan “konuşma” yetimizi de sessizce buduyor.
Arizona ve Missouri-Kansas City üniversitelerinde vazife yapan iki psikolog, son yıllarda toplumsal bir dilsizleşme sürecine girdiğimizi çarpıcı datalarla ortaya koydu. Yapılan araştırmaya nazaran, her geçen yıl söz hazinemizden ortalama 338 kelimeyi sonsuzluğa uğurluyoruz.
Bu sessizleşme dalgasının gerisinde aslında çok tanıdık bir hatalı var: Akıllı aygıtlar ve dijitalleşen gündelik rutinler. Artık acıktığımızda telefon açıp sipariş vermek yerine bir uygulamaya dokunuyor, markette kasadaki görevliyle göz göze gelmektense insansız ödeme noktalarını tercih ediyoruz. Bu durum birinci bakışta vakit kazandırıyor üzere görünse de, insan beşere kurulan küçük lakin hayati köprüleri birer birer yıkıyor. 2005 yılında bir birey günde ortalama 16 bin söz sarf ederken, bu sayının 2019’da 12 bin 700’e kadar gerilemesi, toplumsal etkileşimimizin yüzde 28’ini kaybettiğimiz manasına geliyor.
Gençler sessizliğe daha süratli gömülüyor
Araştırmanın sonuçları, yaş azaldıkça sessizliğin dozunun arttığını gösteriyor. Bilhassa 25 yaş altındaki küme, her yıl yaklaşık 452 söz kaybederek bu “dijital dilsizleşmenin” en ön safında yer alıyor. Yetişkinlerde ise bu kayıp yıllık 314 söz düzeyinde.
Ekran üzerinden yapılan yazışmalar her ne kadar bir bağlantı biçimi üzere görünse de, ses tonundaki sıcaklığın ve vurgudaki samimiyetin yerini asla tutmuyor. Uzmanlar, klavye tuşları ortasına sıkışan bu yeni jenerasyon irtibatın, toplumsal yalnızlığı tetiklediği konusunda hemfikir.
Batılı ve ferdi kültürlerde daha besbelli olan bu tablo, aslında hepimiz için bir ihtar niteliğinde. Psikologlar, çağdaş çağın en büyük salgını olarak görülen yalnızlığa karşı en tesirli ilacın, günde fazladan söylenecek o 300 söz olduğunu vurguluyor.
