Giyilebilir teknolojiler artık hayatımızın vazgeçilmez bir kesimi haline geldi. Akıllı saatler bileklerimizde, dijital yüzükler parmaklarımızda, gelişmiş gözlükler ise yüzümüzde yerini aldı. Fakat bu aygıtları bedenin dışında taşımakla içine yerleştirmek ortasında hala aşılması güç bir eşik bulunuyor.
Motorola, yaklaşık on yıl evvel bu sonu zorlamak ismine epeyce dikkat cazip bir adım atarak “yutulabilir şifreler” fikrini ortaya koydu. 2013 yılında düzenlenen bir teknoloji konferansında Motorola, Proteus Digital Health ile ortaklaşa geliştirdiği dijital hapı dünyaya tanıttı. Bu değişik sistem, mide asidini bir güç kaynağı olarak kullanıp dışarıya küçük sinyaller yayıyordu. Devrin teknoloji grubunun başındaki Regina Dugan, bu prosedürün insan bedenini adeta bir iletkene dönüştürdüğünü belirtmişti.
Dugan’ın vizyonuna nazaran, bu hapı yutan birinin elleri birer temas kablosu fonksiyonu görüyordu. Telefonunuza, bilgisayarınıza yahut arabanızın kapısına dokunduğunuz an sistem sizi tanıyor ve kilitler resen açılıyordu. Dugan, yalnızca haplarla hudutlu kalmayıp benzeri emelle kullanılabilecek dijital dövme prototiplerini de kendi kolunda sergileyerek geleceğin dünyasını işaret etmişti.
Laboratuvardan çıkamayan dijital gelecek
Motorola’nın bu fütüristik projesi ne yazık ki son kullanıcıyla buluşma talihi bulamadı. Şirket bir müddet sonra projeden takviyesini çekse de ortağı Proteus yoluna devam etti. Teknolojik bir anahtar üretmek yerine sıhhat kesimine yönelen firma, hastaların ilaçlarını vaktinde içip içmediğini takip eden akıllı haplara odaklandı. 2017 yılında Amerikan Besin ve İlaç Dairesi’nden (FDA) onay almayı başarsalar da ticari manada beklenen sıçrama bir türlü gerçekleşmedi. Şirket 2020 yılında iflasını açıkladı ve elindeki tüm patentler Japon ilaç devi Otsuka tarafından satın alındı. Bu durum, bugün diğer bir teknoloji devinin benzeri bir sistem geliştirmesinin önünde önemli bir tüzel pürüz oluşturuyor.
Aslında Motorola’nın çözmeye çalıştığı “temassız kimlik doğrulama” muhtaçlığı ortadan kalkmadı; yalnızca çok daha pratik formüllerle evrildi. İnsanları her gün dijital bir hap yutmaya ikna etmek yerine teknoloji şirketleri biyometrik datalara odaklandı. Bugün bir kullanıcı yalnızca telefonuna bakarak kilidi açabiliyor yahut parmak izi okuyucular sayesinde saniyeler içinde süreç yapabiliyor. Üstelik bu yollar, yutulan bir hapın neden olabileceği “yanlışlıkla kilit açma” üzere güvenlik risklerini de ortadan kaldırdı.
O periyot hayali kurulan dokunarak kapı açma özelliği, günümüzde akıllı telefonlardaki dijital anahtarlar ve taşınabilir uygulamalar sayesinde hayatımıza girmiş durumda. Artık arabaları çalıştırmak için midemizde bir sinyal verici taşımamıza gerek kalmadı; cebimizdeki telefon birebir işi çok daha inançlı ve zahmetsiz halde görüyor. Motorola’nın bu yavuz deneyi ise, teknolojik sonların ne kadar zorlanabileceğini gösteren bir anı olarak zihinlere kazındı.
