Bilim insanlarının son bulgularına nazaran, uzun vadeli uzay vazifelerine çıkan astronotların yaklaşık %70’i önemli bir görme bozuklukları yaşıyor. Bu durum, “Uzay Uçuşuna Bağlı Nöro-Oküler Sendrom” (SANS) olarak isimlendiriliyor ve 6 ila 12 ay boyunca Milletlerarası Uzay İstasyonu’nda (ISS) kalan şahısların büyük çoğunluğunu etkiliyor.

Astronot Dr. Sarah Johnson, bunu birinci olarak ISS’de geçirdiği altı ay sonunda fark etti. Fırlatmadan evvel kristal berraklığında görebildiği metnin bulanıklaştığını bildirdi. Fakat Johnson yalnız değil; astronotlar sıklıkla okuma zahmeti, uzak ara görüşünde bulanıklık ve Dünya’ya döndükten sonra yıllarca devam edebilen başka görsel değişiklikler yaşadıklarını bildiriyorlar.

Peki buna ne sebep oluyor? Bu durum artık Uzay Uçuşuyla Bağlı Nöro-Oküler Sendrom yahut kısaca TALİH olarak biliniyor ve uzun vadeli uzay misyonlarında en acil sıhhat sıkıntılarından biri haline geldi. Dünya’ya döndüklerinde süratle güzelleşen hareket hastalığı yahut kas güçsüzlüğünün tersine, görme değişiklikleri kalıcı olabiliyor.

Suçlunun mikro yerçekimi olduğu anlaşılıyor. Dünya’da yerçekimi, bedenimizdeki sıvıları daima olarak aşağı yanlışsız çeker. Uzayda ise bu sıvılar tekrar dağılarak yüzümüzde şişkinliğe ve kafatası içindeki basıncın artmasına neden olur. Bu yüksek basınç, göz küresinin ardını düzleştirebilir ve optik sonun şişmesine neden olabilir.

Mars seyahati körlükle sonuçlanabilir

Öte yandan, NASA’nın elinde artık daha önemli bir kriz var, zira bu bulgular, 2-3 yıl sürebilecek Mars misyonlarında astronotların kör olma riski bulunduğunu gösteriyor.

Yani artık Mars’a “gidememek” için bir sebebimiz daha var. Bilim insanlarının bu sorunu çözmek için muhtemelen savaş uçağı pilotlarında kan dolanımını regüle eden özel giysiler üzere astronotların kan deveranını denetim edebilecek özel kıyafetler yahut giyilebilir teknolojiler geliştirmesi gerekecek. Yoksa Mars’a inen birinci beşerler gezegeni göremeyebilirler.