Evrenin büyüklüğü göz önüne alındığında, Dünya dışında hayat mümkünlüğü çok yüksek. Lakin bu hayat formlarının neden bizimle şimdi temasa geçmediği, bilim dünyasının en büyük gizemlerinden biri olmaya devam ediyor. Bu çelişki, ünlü “Fermi Paradoksu” olarak isimlendiriliyor: Şayet uzaylılar varsa, neredeler ve neden hiçbir delilini bulamıyoruz?
NASA Goddard Uzay Uçuş Merkezi’nden astrofizikçi Dr. Robin Corbet, bu paradoksa radikal bir karşılık öneriyor: “Uzaylılar bizi aramaktan sıkılmış olabilir.” Dr. Corbet, bilim kurgunun çoklukla tasvir ettiği üzere, uzaylı medeniyetlerin bizim hayal gücümüzün ötesinde, ışık suratını aşan yahut bilinmeyen fizik maddelerine dayanan bir “süper bilim” düzeyine ulaşmadığını öne sürüyor. Bilakis, onların teknolojik olarak bizden yalnızca biraz daha ileride olduğunu, yani “iPhone 17 yerine iPhone 42” düzeyinde olduklarını sav ediyor.
Dr. Corbet’in “tamamen sıradan” teorisi olarak isimlendirilen hipotezi, Dünya dışı medeniyetlerin de bizim üzere kısıtlı kaynaklara ve sonlu motivasyona sahip olduğunu varsayıyor. Şayet başka medeniyetler sandığımız üzere yüzlerce yahut binlerce yıl ileri değilse, keşiflerde doğal bir sona ulaşmış olacaklardır. Bizim en umut verici ömür alanlarından biri olarak gördüğümüz, 4 ışık yılı uzaklıktaki Proxima Centauri b gezegenine ulaşmamızın, mevcut uzay aracı suratlarıyla bile yaklaşık 100.000 yıl sürecek olması bu hududun en somut örneği.
Dr. Corbet, teknolojik olarak bizden yalnızca biraz ileride olan bir uzaylı medeniyetin, galaksiyi kolonileştirmek yahut yüksek güçlü işaretler göndermek üzere maliyetli projelerin yararlardan daha ağır basan zorluklar içerdiğini gördüklerinde vazgeçebileceğini savunuyor. Dünya’da da sıklıkla gördüğümüz üzere, çok güçlü ve kıymetli projeler ekseriyetle rafa kaldırılır. Uzaylılar, sinyallerinin fark edilmesi milyonlarca yıl sürecek olsa bile, bu kadar uzun müddet yayın yapmaya devam etmek için kâfi motivasyona sahip olmayabilirler.
Dr. Corbet, henüz hakemli değerlendirmeden geçmemiş makalesinde, Fermi paradoksunun, “galaksinin, çağdaş Dünya’dan ileri seviyede olsalar bile, basitçe tespit edilebilir astro-mühendisliğe yol açacak bir ‘süper bilim’ düzeyine yakın olan mütevazı sayıda teknolojik medeniyet içermesiyle açıklanabileceği” sonucuna varıyor.
Ancak herkes bu “sıradanlık” teorisini kabul etmiyor. Örneğin Manchester’daki Jodrell Bank Astrofizik Merkezi müdürü Profesör Michael Garrett, bu görüşe kuşkuyla yaklaşıyor ve “Bu durum, kozmosun geri kalanına çok insani bir bir ilgisizlik yansıtıyor. Tüm akıllı ömür formlarının bu kadar sıkıcı olabileceğine inanmam zor” diyor.
Fermi paradoksu için farklı teoriler
İnsanlardan korkma teorisi: Birtakım bilim beşerlerine nazaran, şayet öbür bir yerde akıllı hayat varsa, insanları “tehlikeli ve şiddet yanlısı” olarak görüyor olabilirler ve bu yüzden kendilerini ifşa etmek istemeyebilirler.
Boyutsal ilerleme teorisi: Bir öbür teoriye nazaran ise uzaylılar o kadar ilerlemiş durumda ki, bizim algılayamayacağımız, farklı bir boyuta geçerek tanınmaz hale gelmiş olabilirler.
Paradoksun karşılığı ne olursa olsun, bilim insanları dünya dışı hayatla irtibat kurma uğraşlarına devam ediyor. Uzaylılarla temas kurmanın en düzgün yolu olarak ışık sinyallerini gösteren fizikçiler, radyo yahut ışık sinyalleriyle başka güneş sistemlerine, internet üzerinden e-posta göndermeye misal biçimde, iletiler göndermeyi deniyorlar.
