Bilim kurgu sinemalarında gördüğümüz devasa uzay gemileri ve gelişmiş teknolojiler, kozmik seyahatin tek yolu olmayabilir. Gerçek dünyada hayatın gezegenler ortası transferi, görkemli araçlardan çok tozlu ve sert kaya kesimleriyle gerçekleşiyor.
Bir asteroidin gezegen yüzeyine çarptığı an ortaya çıkan muazzam güç, devasa kaya modüllerini uzay boşluğuna savuruyor. Bu enkazlar, milyonlarca yıl süren seyahatlerin akabinde diğer bir gezegene iniş yapabiliyor. Johns Hopkins Üniversitesi araştırmacıları, bu tozlu taşların içinde yalnızca cansız unsurların değil, hayata tutunan mikroskobik canlıların da bulunabileceğini savunuyor.
Dünya üzerindeki hayatın Mars’tan gelen bir “kargo” ile başlamış olma ihtimali, bilim dünyasında uzun yıllardır tartışılıyor. Lakin uzaydaki dondurucu soğuk, ağır radyasyon ve çarpma anındaki devasa basınç, bu teoriye daima kuşkuyla bakılmasına neden oldu. Laboratuvar ortamında gerçekleştirilen yeni deneyler ise hayatın varsayım edilenden çok daha dirençli olduğunu kanıtlıyor.
Dünya’nın birinci sakinleri Mars’tan mı geldi?
Araştırmacılar bu teoriyi test etmek için Şili’nin yüksek çöllerinde yaşayan ve şiddetli şartlara dayanıklılığıyla bilinen Deinococcus radiodurans isimli bakteri türünü incelemeye aldı. Mars’ın soğuk, kuru ve radyasyon dolu yüzeyine emsal koşullara alışkın olan bu bakteriler, asteroid çarpması anındaki şiddetli basıncı simüle eden özel bir düzeneğe yerleştirildi. Bakterileri iki metal plaka ortasına sıkıştıran grup, sistemi saatte 500 kilometre sürate ulaşan bir mermiyle vurdu. Bu deney sırasında oluşan basınç, okyanusun en derin noktası olan Mariana Çukuru’ndakinden bile katbekat fazla bir düzeye ulaştı.
Deneyin sonuçları bilim insanlarını epey şaşırttı. Metal plakaları tutan çelik yapı modüllere ayrılırken, bakterilerin büyük bir kısmı sağ kalmayı başardı. Hatta 1.4 gigapaskal basınç altında bakterilerin tamamı hiçbir hasar almadan ömrüne devam etti. Daha yüksek basınç düzeylerinde bile mikroskobik canlıların bir kısmı hayatta kalmayı bildi. Bu durum, “litopanspermi” yani hayatın göktaşları aracılığıyla yayılması teorisini, kolay bir kestirimden öteye taşıyarak gerçekçi bir senaryo haline getirdi.
Eğer ömür bir gezegende bir defa tutunmayı başarırsa, asteroid çarpması üzere felaketlerle uzay boşluğuna dağılıp diğer dünyalara ulaşabiliyor. Bu keşif, yalnızca hayatın Dünya’ya nasıl geldiğini sorgulatmakla kalmıyor, birebir vakitte Mars’ın uydusu Phobos üzere yakın noktalarda hala canlı izleri arayabileceğimizi gösteriyor. Tahminen de Güneş Sistemi’nin tozlu köşelerinde, geçmişte Mars’ta var olmuş canlılara ilişkin kalıntılar keşfedilmeyi bekliyor olabilir.
