Her insanın ruhunda, anahtarını kimseye vermediği hayali bir çekmece bulunur. Melbourne Üniversitesi’nde yapılan son araştırmalar, bu çekmecenin içinde biriktirdiğimiz sırların yalnızca birer “bilgi” olmadığını, aslında günlük ruh halimizin mimarı olduğunu gösteriyor.
Binlerce anket ve tutulan günlükler üzerinden yapılan incelemeler, ortalama bir yetişkinin kalbinde kimseyle paylaşmadığı en az beş derin sır taşıdığını ortaya koydu. Şayet bu listeye orta ölçekli mahremiyetleri de eklersek, saklanan gizemlerin sayısı dokuza kadar tırmanıyor. İşin enteresan yanı ise, bu sırları birinden saklamak için harcadığımız eforun, onları kendi içimizde düşünürken tükettiğimiz güçten çok daha az olması.
Psikologlar, bir sırrı asıl yorucu kılan ayrıntının “açık vermemek” değil, yalnız kaldığımızda zihnimizin daima o mevzuya geri dönmesi olduğunu saptadı. Kendi kendine dönüp duran bu fikirler, vakitle birer zihinsel yüke dönüşerek dert ve depresyonun kapısını aralayabiliyor. Lakin burada kritik bir ayrım var: Şayet zihniniz bir sırra denetiminiz dışında, ansızın kayıyorsa bu durum ağır bir tasa doğuruyor. Öte yandan, o mevzuyu şuurlu bir halde, manalandırmak ismine düşünmeye başlarsanız, süreç bir çeşit kabullenişe evriliyor ve yarattığı karanlık atmosfer dağılmaya başlıyor. Yani kaçmaya çalıştığımız her gizem, zihnimizin kuytu köşelerinde daha büyük bir canavara dönüşüyor.
Sır koleksiyonumuzda neler var?
Araştırmaya katılan 240 gönüllünün paylaştığı bilgilere nazaran, sakladığımız hususlar aslında sanıldığı kadar “eşsiz” değil. İnsanların yüzde 78’i geçmişte söyledikleri bir palavrası ömür uzunluğu bâtın tutmayı tercih ederken, yüzde 71’lik bir kesim dış görünüşlerine dair duydukları memnuniyetsizliği kimseyle paylaşmıyor. Bu listenin devamında ise şu başlıklar öne çıkıyor:
- Kişisel finansal durumla ilgili gizlenen gerçekler
- Kimseye itiraf edilemeyen romantik arzular
- Cinsel tercihler ve davranışlara dair gizli bilgiler
- Kişisel başarısızlıklar yahut hayal kırıklıkları
Bilim insanları, sır tutmanın yarattığı bu kısır döngüyü kırmanın yolunun, o sıkıntıyı şuurlu bir formda masaya yatırmaktan geçtiğini düşünüyor. Çalışmanın bir sonraki adımı ise, mesleği gereği daima sır saklamak zorunda olan istihbarat vazifelilerinin bu ağır zihinsel süreçle nasıl başa çıktığını tahlil etmek olacak.
