Yaşamın milyarlarca yıl evvel okyanus tabanındaki hidrotermal bacalarda filizlendiği fikri, bilim dünyasında uzun müddettir kabul görüyor. Lakin birtakım araştırmacılar, hayatın kökenini yalnızca kendi gezegenimizle sonlandırmak istemiyor.
Kozmik tozlar, asteroitler ve kuyruklu yıldızlar vasıtasıyla mikroorganizmaların uzayda seyahat edebileceğini öne süren panspermia hipotezi, son periyotta değişik bir istikamet değişimi yaşadı. Genelde hayatın dışarıdan dünyamıza hayat taşındığı düşünülürken, yeni bir matematiksel modelleme tam aykırısı bir senaryoyu gündeme getirdi. Tiflis Özgür Üniversitesi’nden araştırmacı Zaza Osmanov, International Journal of Astrobiology mecmuasında yayımlanan çalışmasında, Jüpiter’in uydusu Europa’daki mümkün mikrobiyal hayatın kaynağının direkt Dünya olabileceğini tez ediyor.
Peki dünyadaki organizmalar milyonlarca kilometre ötedeki bir uyduya nasıl ulaşabilir? Geçmiş çalışmalar, atmosferin üst katmanlarındaki toz taneciklerinin, uzaydan gelen kozmik parçacıklarla çarpışarak gezegenin kütle çekiminden kurtulabileceğini kanıtlamıştı. Profesör Osmanov, Dünya üzerinde ömrün en az 3,55 milyar yıldır var olduğunu hatırlatarak gezegenimizin bu müddet boyunca uzay boşluğuna daima biyolojik gereç fırlattığını hesapladı. Kalın buz kütlesinin altında devasa okyanuslar barındıran Europa ise bu transfer için en uygun amaç olarak seçildi. Bilim insanı, bakterileri içinde koruyabilecek büyüklükteki tozların yörünge rotalarını ve Jüpiter sistemine varış müddetlerini içeren kapsamlı bir simülasyon hazırladı. Hesaplamalarda, çarpışma sırasındaki çok ısınmaya karşın mikropların canlı kalabileceği kritik istikrarlar de tek tek formüle edildi.
Komşu gök cisimleri ortasında mikrobiyal takas
Hazırlanan matematiksel modelleme, Europa’nın 30 ila 80 milyon yıl yaşındaki dinamik yüzeyine bu periyotta Dünya kaynaklı katrilyonlarca parçacığın çarptığını gösteriyor. Osmanov’un teorisine nazaran, bu organik hususlar buz çatlaklarından sızıp alttaki okyanusa ulaştıysa, şu an o karanlık sularda büsbütün Dünya kökenli bir mikrobiyal ömür gelişmiş olabilir.
Tabii ki bu durum, bakterilerin uzay radyasyonuna ve dondurucu soğuğa ne kadar dayanabileceği sorusunu da beraberinde getiriyor. Yeniden de uzmanlar Güneş Sistemi içindeki bu mahallî biyolojik transferi imkansız görmüyor. Massachusetts Teknoloji Enstitüsü (MIT) bünyesinde çalışan gezegen bilimci Profesör Ben Weiss, gezegenlerin biyolojik olarak birbirine büsbütün kapalı olmadığını belirtti. Hatta Mars’tan Dünya’ya milyarlarca ton kaya modülünün taşındığı, bazen yumruk büyüklüğündeki bir Mars taşının yalnızca bir yılda dünyamıza ulaştığı biliniyor. Gezegenimizin kendi hayatını dışarıya ihraç edip etmediği, önümüzdeki yıllarda Europa’ya düzenlenecek yeni uzay seferleriyle kesin olarak anlaşılacak.
