Bir vakit makinesi icat edilmiş olabilir mi? Tahminen de evet… Fakat sandığınız üzere “Geleceğe Dönüş” usulünde değil.
Malzeme Bilimi alanında doktora sahibi olan Brian Haidet, ışıktan daha süratli görüntü çekebilen özel bir kamera geliştirdi. Bu kamera, ışığın hareketini izleyecek kadar, hatta “geçmişi görecek kadar” süratli kayıt yapıyor.
Haidet, kendi YouTube kanalı olan AlphaPhoenix’te bu kamerayı sergiledi. Bir deney sırasında, bir lazerin saniyede 2 milyar kare suratında kaydı alındı. Lazer ışını bir aynaya yanlışsız yansıyor, akabinde başkasına sekerek bir çeşit “ışık merdiveni” oluşturuyor.
Aslında teknik olarak her kamera geçmişi görüyor, zira ışığın suratı sonlu. Örneğin, James Webb Uzay Teleskobu 11,5 milyar yıl evvelki geçmişe bakıyor. Fakat olağan kameralar saniyede 2 milyar kare suratında kayıt yapamadığı için ışığın “yayılmasını” yakalayamıyor.
Işığın yavaşladığı yanılsaması
Bu surattaki çekimler enteresan bir optik illüzyon yaratıyor. Haidet, kamerayı ışık kaynağına daha yakın konumlandırdığında kaydettiği bir görüntüde, kaynaktan çıkan ışınların gelen ışınlara nazaran daha yavaş hareket ettiği görünüyor.
Mavi ışık aslında saniyede yaklaşık 15 santimetre üzere sabit bir süratte hareket ediyor. Haidet bu suratı, gerçek bir halde “evrenin sürat limiti” olarak isimlendiriyor. Işığın suratı bilinen en süratli hareket oranı ve ışık, rastgele bir referans çerçevesinde ne daha süratli ne de daha yavaş hareket eder. Pekala o vakit görünürdeki yavaşlama neden yaşanıyor?
Perspektif oyunu: Vaktin gerilmesi ve sıkışması
Bu durumun nedeni, kameranın bakış açısının vakti gerip sıkıştırmasıyla ilgili. Lazer açıldığında, ışık demeti aynalar ortasında sekerek ilerler. Kamera bakış açısı değiştiğinde, çıkan ışık yavaş görünüyor zira ışının kameraya ulaşması her kare ortasında daha uzun sürüyor ve bu da vakti uzatıyor.
Tersine, ışın kameraya gerçek yaklaştıkça, ışığın kameraya ulaşması için geçen müddet kısalıyor. Basitçe tabir etmek gerekirse, evvelki karedeki ışık bir sonraki karedeki ışığı yakalıyor ve bu da algılanan hareket müddetini sıkıştırıyor. Işık kameradan uzaklaşırken geçmişin gerildiğini, kameraya yaklaşırken ise geçmişten gelen ışığın bugüne yetiştiğini görüyoruz.
Bu çarpıcı tesir, yalnızca Haidet’in özel imal kamerasının 2 milyar fps çözünürlüğü sayesinde mümkün oluyor. Kıymetli olan, ışın suratının asla değişmediğini ve algılanan tüm sürat değişimlerinin büsbütün kamera perspektifinin bir yanılsaması olduğunu hatırlamak.
